Il giorno in cui i due mari si ritrovarono con un cuore nuovo

🇮🇹 Un ricordo da Taranto: il giorno in cui i due mari si ritrovarono con un cuore nuovo 

Voglio condividere con voi una pagina particolarmente emozionante tratta dal mio libro, "Taranto - Cuore dei Due Mari". È la storia di una giornata che ha cambiato per sempre il volto di questa nostra straordinaria città del Sud e il battito stesso del cuore dei suoi abitanti.

Facciamo un salto indietro nel tempo, all'10 marzo 1958. Immaginatevi il sole accecante del nostro Meridione, l'aria che profuma già di primavera e una Taranto che sembra trattenere il fiato per l'emozione. Le strade sono un fiume in piena di gente, i balconi sono vestiti a festa con il tricolore. Non è una celebrazione qualunque: la città attende con trepidazione la rinascita del suo simbolo più amato, il suo vero biglietto da visita: il "Ponte Girevole".

Ma per capire davvero il significato profondo di quel giorno, di quella festa, dobbiamo sfogliare le pagine della storia ancora più indietro e guardare alle fondamenta su cui poggia questo gigante. Taranto, la nostra "Città dei due mari", deve il suo aspetto unico non solo alla natura, ma anche alla volontà strategica dell'uomo. Il cuore pulsante della città, quel Canale Navigabile che oggi ospita il maestoso ponte e che abbraccia il Mar Grande e il Mar Piccolo, è stato per secoli l'epicentro di cambiamenti drammatici. La sua storia non è solo quella di una via d'acqua, ma una cronaca di sopravvivenza e di potenza.

C'è stato un tempo in cui la geografia di Taranto era completamente diversa. Lì dove oggi c'è il canale, nell'antichità esisteva solo una depressione naturale e la "Città Vecchia" era una penisola. La svolta storica arrivò alla fine del XV secolo. Nel 1480, la brutale presa della vicina Otranto da parte dell'Impero Ottomano gettò nel terrore tutto il Sud Italia. Il pericolo era così reale che il Re di Napoli, Ferdinando I d'Aragona, nel 1481 prese una decisione radicale e difensiva: scavare un profondo fossato (il cosiddetto "Fosso") per separare fisicamente la città vecchia dalla terraferma. Così, il canale nacque inizialmente come uno "scudo" della città contro il nemico. Nei secoli successivi, il fossato fu gradualmente approfondito e apparvero i primi ponti di legno.

Tuttavia, tutto cambiò ancora più radicalmente alla fine del XIX secolo, dopo l'Unità d'Italia, quando lo Stato decise di trasformare Taranto in una base navale di primaria importanza. Il Mar Piccolo era perfetto per l'Arsenale, ma lo stretto canale esistente non poteva far passare le gigantesche corazzate dell'epoca. Tra il 1882 e il 1887, quel vecchio "Fosso" difensivo fu trasformato nell'imponente arteria navigabile che conosciamo oggi – la "spada" della potenza militare italiana.

Fu proprio questa "separazione" artificiale, questo enorme nuovo canale, a creare una necessità vitale: stabilire una connessione che riunisse di nuovo la città vecchia e quella nuova, lasciando contemporaneamente il passo alle navi. La prima risposta a questa sfida fu il gigante di ferro costruito nel lontano 1887 – il primo ponte girevole in Italia, una meraviglia ingegneristica per i suoi tempi. Ma dopo oltre settant'anni di onorato servizio e il peso di due guerre mondiali, era ormai "stanco". Nel 1958, la città salutava il vecchio e accoglieva il nuovo.

E finalmente arrivò il momento tanto atteso. In quel giorno di marzo del '58, il Presidente della Repubblica, Giovanni Gronchi in persona, venne a Taranto per inaugurare non solo un’opera ingegneristica, ma il simbolo di un'Italia post-bellica che si stava rialzando con fierezza. Quando il nuovo meccanismo elettrico si attivò per la prima volta e le gigantesche ali d'acciaio iniziarono ad aprirsi lentamente, un boato di ovazioni da migliaia di persone squarciò il cielo.

Quel giorno il cuore di Taranto ricominciò a battere con nuova forza. E la cosa più bella è che quella meraviglia ingegneristica è ancora lì oggi. Non è un semplice monumento fermo nel tempo: continua ad aprirsi e chiudersi, facendo passare le grandi navi in quello storico canale e scandendo il ritmo della vita tarantina, fiero testimone vivente di quelle emozioni indimenticabili.

-Tratto dal libro di Zaza-Dante Tsotniashvili "Taranto - Cuore Dei Due Mari"

👇 E voi, avete mai avuto l'occasione di ammirare questa meraviglia dal vivo? Raccontateci le vostre impressioni nei commenti!

#Taranto #PonteGirevole #CanaleNavigabile #ZazaDanteTsotniashvili #CuoreDeiDueMari #StoriaItaliana #11Marzo1958 #RicordiDItalia #Puglia #StoriaLocal

🇮🇹 A Memory from Taranto: The Day Two Seas Found Each Other with a New Heart 

I want to share with you a particularly emotional page taken from my book, "Taranto - Heart of the Two Seas." It is the story of a day that forever changed the face of this extraordinary southern city of ours and the very heartbeat of its inhabitants.

Let's take a leap back in time, to March 10, 1958. Imagine the blinding sun of our South, the air already scented with spring, and a Taranto that seems to hold its breath from emotion. The streets are an overflowing river of people; the balconies are dressed up in celebration with the Italian tricolor flag. It is not just any celebration: the city awaits with trepidation the rebirth of its most beloved symbol, its true calling card: the "Ponte Girevole" (Swing Bridge).

But to truly understand the profound meaning of that day, of that festival, we must flip the pages of history back even further and look at the foundations upon which this giant rests. Taranto, our "City of the Two Seas," owes its unique appearance not only to nature but also to the strategic will of man. The beating heart of the city, that Navigable Canal that today hosts the majestic bridge and embraces the "Mar Grande" (Great Sea) and the "Mar Piccolo" (Little Sea), has been the epicenter of dramatic changes for centuries. Its history is not just that of a waterway, but a chronicle of survival and power.

There was a time when Taranto's geography was completely different. Where the canal is today, in antiquity there existed only a natural depression, and the "Città Vecchia" (Old City) was a peninsula. The historical turning point arrived at the end of the 15th century. In 1480, the brutal capture of nearby Otranto by the Ottoman Empire threw all of Southern Italy into terror. The danger was so real that the King of Naples, Ferdinand I of Aragon, in 1481 made a radical, defensive decision: to dig a deep moat (the so-called "Fosso") to physically separate the old city from the mainland. Thus, the canal was initially born as a "shield" for the city against the enemy. In subsequent centuries, the moat was gradually deepened, and the first wooden bridges appeared.

However, everything changed even more radically at the end of the 19th century, after the Unification of Italy, when the State decided to transform Taranto into a naval base of primary importance. The Mar Piccolo was perfect for the Arsenal, but the existing narrow channel could not let the gigantic battleships of the era pass. Between 1882 and 1887, that old defensive "Fosso" was transformed into the imposing navigable artery that we know today – the "sword" of Italian military power.

It was precisely this artificial "separation," this enormous new canal, that created a vital necessity: to establish a connection that would reunite the old city and the new one again, while simultaneously making way for the ships. The first answer to this challenge was the iron giant built back in 1887 – the first swing bridge in Italy, an engineering marvel for its time. But after over seventy years of honored service and the weight of two world wars, it was by then "tired." In 1958, the city bade farewell to the old and welcomed the new.

And finally, the long-awaited moment arrived. On that March day in '58, the President of the Republic, Giovanni Gronchi in person, came to Taranto to inaugurate not just an engineering work, but a symbol of a post-war Italy raising itself up with pride. When the new electric mechanism activated for the first time and the gigantic steel wings began to open slowly, a roar of applause from thousands of people pierced the sky.

On that day, Taranto's heart began to beat with new strength. And the most beautiful thing is that this engineering marvel is still standing there today. It is not a simple monument frozen in time: it continues to open and close, letting great ships pass into that historic canal and marking the rhythm of Tarantino life, a proud, living witness to those unforgettable emotions.

- Excerpt from the book by Zaza-Dante Tsotniashvili "Taranto - Cuore Dei Due Mari"

🇮🇹ტარანტოს ისტორიიდან: დღე, როდესაც ორმა ზღვამ ერთმანეთი ახალი გულით იპოვა 

მინდა გაგიზიაროთ განსაკუთრებით ემოციური ეპიზოდი ჩემი წიგნის, „ტარანტო - ორი ზღვის გული“, ფურცლებიდან. ეს არის ისტორია დღისა, რომელმაც სამუდამოდ შეცვალა ამ არაჩვეულებრივი სამხრეთული ქალაქის სახე და მისი მაცხოვრებლების გულისცემა.

გადავინაცვლოთ დროში უკან, 1958 წლის 10 მარტს. წარმოიდგინეთ სამხრეთ იტალიის კაშკაშა მზე, გაზაფხულის სურნელით უკვე გაჟღენთილი ჰაერი და ტარანტო, რომელსაც თითქოს ემოციისგან სუნთქვა შეუკრავს. ქუჩები ხალხის ზღვითაა სავსე, აივნებიდან იტალიის სამფეროვანი დროშები ფრიალებს. ეს არ არის რიგითი ზეიმი: ქალაქი დიდი მღელვარებით ელის თავისი ყველაზე საყვარელი სიმბოლოს, ქალაქის სავიზიტო ბარათის – „პონტე ჯირევოლეს“ (მბრუნავი ხიდის) ხელახლა დაბადებას.

იმ დღის, იმ ზეიმის ჭეშმარიტი მნიშვნელობის გასაგებად, ისტორიის ფურცლები კიდევ უფრო უკან უნდა გადავშალოთ და დავინახოთ ის ფუნდამენტი, რაზეც ეს ხიდი დგას. ტარანტო, „ორი ზღვის ქალაქი“, თავის უნიკალურ იერსახეს არა მხოლოდ ბუნებას, არამედ ადამიანის სტრატეგიულ ნებასაც უნდა უმადლოდეს. ქალაქის გული, სანავიგაციო არხი (Canale Navigabile), რომელიც დღეს ამ დიდებულ მბრუნავ ხიდს მასპინძლობს და „დიდ ზღვას“ (Mar Grande) „პატარა ზღვასთან“ (Mar Piccolo) აკავშირებს, საუკუნეების განმავლობაში დრამატული ცვლილებების ეპიცენტრი იყო. მისი ისტორია არის არა უბრალოდ წყლის გზის, არამედ ქალაქის გადარჩენისა და ძლევამოსილების მატიანე.

იყო დრო, როცა ტარანტოს გეოგრაფია სულ სხვანაირად გამოიყურებოდა. დღევანდელი არხის ადგილას ანტიკურ ხანაში მხოლოდ ბუნებრივი დაბლობი არსებობდა და „ძველი ქალაქი“ ნახევარკუნძულს წარმოადგენდა. თუმცა, ისტორიული გარდატეხის მომენტი მე-15 საუკუნის მიწურულს დადგა. 1480 წელს, ოსმალეთის იმპერიის მიერ ახლომდებარე ქალაქ ოტრანტოს სასტიკმა აღებამ მთელი სამხრეთ იტალია შიშის ზარმა მოიცვა. საფრთხე იმდენად რეალური იყო, რომ ნეაპოლის მეფემ, ფერდინანდ I არაგონელმა, 1481 წელს მიიღო რადიკალური, თავდაცვითი გადაწყვეტილება: გაეჭრათ ღრმა თხრილი (ე.წ. "Fosso"), რათა ფიზიკურად მოეწყვიტათ ძველი ქალაქი მატერიკისგან. ამრიგად, არხი თავდაპირველად ქალაქის „ფარი“ იყო მტრის წინააღმდეგ. მომდევნო საუკუნეებში თხრილი თანდათან გაღრმავდა და გაჩნდა პირველი ხის ხიდებიც.

თუმცა, ყველაფერი კიდევ უფრო რადიკალურად შეიცვალა მე-19 საუკუნის ბოლოს, იტალიის გაერთიანების შემდეგ, როდესაც სახელმწიფომ გადაწყვიტა, ტარანტო უმნიშვნელოვანეს სამხედრო-საზღვაო ბაზად ექცია. „Mar Piccolo“ იდეალური იყო არსენალისთვის, მაგრამ არსებული ვიწრო არხი ვერ ატარებდა გიგანტურ ჯავშნოსნებს. 1882-1887 წლებში ძველი თავდაცვითი „ფოსო“ გადაიქცა შთამბეჭდავ სანავიგაციო არტერიად – იტალიის სამხედრო ძლიერების „მახვილად“.

სწორედ ამ ხელოვნურმა „განშორებამ“, ამ უზარმაზარმა ახალმა არხმა წარმოშვა სასიცოცხლო აუცილებლობა – შექმნილიყო კავშირი, რომელიც ისევ გააერთიანებდა ძველსა და ახალ ქალაქს და თან გემებს გზას დაუთმობდა. ამ გამოწვევის პირველი პასუხი შორეულ 1887 წელს აგებული რკინის გიგანტი იყო – იტალიაში პირველი მბრუნავი ხიდი, რომელიც თავისი ეპოქის საინჟინრო საოცრებად ითვლებოდა. თუმცა, სამოცდაათ წელზე მეტი ხნის ერთგული სამსახურისა და ორი მსოფლიო ომის სიმძიმის გადატანის შემდეგ, ის „დაიღალა“. 1958 წელს ქალაქი ემშვიდობებოდა ძველს და ეგებებოდა ახალს.

და აი, დადგა სანუკვარი მომენტიც. 1958 წლის იმ მარტის დღეს, იტალიის რესპუბლიკის პრეზიდენტი, თავად ჯოვანი გრონკი ჩამოვიდა ტარანტოში, რათა გაეხსნა არა მხოლოდ საინჟინრო ნაგებობა, არამედ სიმბოლო ომისშემდგომი იტალიისა, რომელიც ამაყად დგებოდა ფეხზე. როდესაც ახალი ელექტრო მექანიზმი პირველად ამუშავდა და ფოლადის გიგანტურმა ფრთებმა ნელა დაიწყეს გახსნა, ათასობით ადამიანის ოვაციების გრიალმა ცა გაკვეთა.

იმ დღეს ტარანტოს გულმა ახალი ძალით დაიწყო ძგერა. და ყველაზე მშვენიერი ის არის, რომ ეს საინჟინრო საოცრება დღესაც იქ დგას. ეს არ არის დროში გაჩერებული უბრალო ძეგლი: ის აგრძელებს გახსნასა და დახურვას, ატარებს დიდ გემებს იმ ისტორიულ არხში და რიტმს აძლევს ტარანტოს ცხოვრებას.

- ამონარიდი ზაზა-დანტე ცოტნიაშვილის წიგნიდან „ტარანტო - ორი ზღვის გული“