მართა კასრაძე ზაზა ცოტნიაშვილის "ნამდვილი ამბები" ჩვენი ქვეყნისთვის დოკუმენტური პროზის არსებობასა და განვითარებას უდიდესი მნიშვნელობა აქვს, რადგან, სამწუხაროდ, ერთი შეხედვით, ცენზურის არარსებობის პირობებშიც კი მედია, რომელიც თითქოს, თანამედროვეობის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი მონაპოვარია თავისი მასშტაბურობისა და ყველასთვის ხელმისაწვდომობის გამო, ვერაფრით ახერხებს სუბიექტურობისგან, კონიუნქტურისა და მიკერძოებისგან ბოლომდე გათავისუფლებას, რაც იმას ნიშნავს, რომ ბეჭდურ მედიასა და ტელევიზიებში დაგროვილი უზარმაზარი საარქივო მასალა სრულყოფილად ვერ ასახავს ეპოქას, რომელიც ჯერ კი ინახება ადამიანების მეხსიერებაში, მაგრამ თაობათა ცვლასთან ერთად წაიშლება და საილუსტრაციოდ სხვადასხვა საშუალებების გამოყენება გახდება აუცილებელი. საქართველოში დოკუმენტურ პროზას არც ისე დიდი ისტორია აქვს, თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ რამდენიმე საკმაოდ კარგი მცდელობა გვქონდა და ასეთ დროს, პირველ რიგში, დათო ტურაშვილი გაგვახსენდება, რომელმაც 90-იანი წლების ქრონიკების ასახვით წიგნში...